การเป็นตัวของตัวเอง..ต่อให้เราหกล้ม มันก็เป็นเพราะเราทำ

มันก็เป็นบทเรียนให้เราเรียนรู้ ร้องไห้ได้ แต่อย่าร้องนาน เพราะวันเวลามันก็ผ่านไปเรื่อย ๆ

เคยเห็นเด็กที่หกล้มไหมค่ะ เค้านั่งลง กับพื้น
ท่ามกลางผู้ใหญ่ ถ้าตราบใดที่มีคนมาโอ๋ มันก็ดูเหมือนทำให้

เด็กคนนั้นร้องไห้ ขึ้แย มากขึ้น มันเหมือนกับ ธรรมชาติของ คน นั่นแหละ

แต่ถ้าเค้าร้องแล้ว ร้องแทบตายก็พบว่า อ้าวไม่เหลือใครมาโอ๋เราแล้วนี้ว่า เค้าก็จะปัดฝุ่นที่เข่า ดูแผลของตัวเอง
จดจำว่า คราวนี้เราล้มเพราะอะไร (แต่บางคนไม่เคยมองว่าล้มเพราะอะไร ก็เลยจะล้มเรื่อย ๆ)

อาจจะเป็นเพราะเราซนไปรึเปล่า

อาจจะเป็นเพราะเก้าอี้ตัวนี้ เพราะเราวิ่งเร็วไป

เราไม่ได้หมายความว่าตัวเองรู้เรื่อง อะไรนักหรอก

ก็ยังไม่รู้ และก็ยังต้องเรียนรู้

ก็แค่มุมมองจากสิ่งที่เคยเจอ

และก็พบว่าชีวิตทุกคน ไม่มีทางจะสำเร็จในรูปแบบที่เหมือนกัน เพราะความสุขของแต่ละคนต่างกัน

เศรษฐีอาจมองชาวนาที่มีความสุขกับการเพาะปลูกไปวัน ๆ

ว่าเป็นเรื่องไร้สาระ ไม่มองอนาคต มีความสุขอะไรง่าย ๆ

ในขณะที่ในชาวนา กลับมองว่า เศรษฐี อยากได้ อะไรมากไปรึเปล่า หามาได้ ก็หาอีก จนไม่รู้จักพอ

ไม่รู้ว่าความสุขจากสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ จากต้นข้าวที่ค่อย ๆ โต จาก ฝีมือของเรา ไม่รู้จักความสุข จากเสียงนกร้อง


Be your Self . . . *

!< w A n z